Znowu
ta ławka przepełniona wspomnieniami
Teraz
wy, wcześniej my przed miesiącami
Na
nowo słyszę, jakbym to przed sobą miała
Nie
ma tej dziewczyny, która kiedyś kochała
I
ponownie zaczęły kołysać się drzewa
Kiedyś
spokój, teraz wiatr coś podejrzewa
Od
nowa dostrzegam dzieci – ich miłości spojrzenie
Jednak
strach nie znika i całe te podejrzenie
Jeszcze
raz gałęzie drzew się zakołysały
Jakby
ostrzec mnie przed czymś koniecznie chciały
Wtem
ona wstaje, wybiega roztrzęsiona
I
ponownie mogę mieć dla siebie Twoje ramiona
W
parku znowu spokój jak przed miesiącami
Gdy
byliśmy w sobie naprawdę zakochani.
Hmn... ja też jeszcze do dziś pamiętam ławeczkę w parku przed medykiem, na której się często spotykaliśmy z przyjaciółmi i było naprawdę odlotowo. Piszesz o tak przyziemnych rzeczach, a jednocześnie tak ważnych i oby tak dalej. Gratuluję.
OdpowiedzUsuń