Idziesz w tłumie ulicy i z tłumem zostajesz
Choć zdajesz sobie sprawę, że takimi jak oni się stajesz
To dalej podążasz tą samą drogą
I patrzysz na ludzi, co oni mogą
Nie chcesz się wyróżniać, tylko żyć schowany,
bo w tłumie ulicznym taki proces jest wymagany
I ograniczeń w głowie rodzi się wiele
Co powie na to rodzina albo przyjaciele,
którzy sami wolą żyć i w tłumie się chować
Przez całe życie zdaniem innych się przejmować,
co sobie ludzie pomyślą albo powiedzą
Choć o nas samych niewiele wiedzą
Przeszkadza im nasze nastawienie i inność nasza,
która przez ich krytykę niestety wygasza
Lecz według mnie tak być nie musi,
bo nikt Cię do bycia innym nie zmusi
Lepiej mieć swoje zdanie i swoją podążać drogą
Ludzie za ciebie nic nie przeżyją, bo nie mogą
To ty właśnie wiesz
Czego w tej chwili potrzebujesz, chcesz
I sobą bądź pomimo wszystkiego,
bo innym jest niewiele do tego
To twoje wybory i twoje życie
Rób to o czym od dawna marzysz skrycie
A ludzie nadal gadają no i będą gadać
Abyś takimi jak on zaczął się stawać
I choć bycie sobą, dla niektórych to rzecz niewykonalna
To jednak i tak mogę stwierdzić, że bardziej opłacalna
Bez wbijania się w szereg i tłum szalony
Będziesz kimś innym? Czyli z życia niezadowolony
Rewelacyjnie. Ten wiersz należy poświęcić wszystkich indywidualnym jednostkom, a podejrzewam, że jest ich bardzo wiele które nie mają odwagi ukazać przed światem swej inności, swego innego rozumowania czy innego postrzegania świata. Poruszyłaś tu bardzo istotny problem, o których mało się mówi - bo tak po prostu wygodniej. Ale ponoć artystyczne dusze dostrzegają więcej - a ty taką po przeczytaniu na razie kilku wierszy mogę stwierdzić, że bez wątpienia posiadasz. Jestem z Ciebie bardzo dumna.
OdpowiedzUsuńCiocia Irena.