czwartek, 22 lutego 2018

#8 'Życie (przymiotnik) Choroba przenoszona drogą płciową, która zawsze kończy się śmiercią. Nie znaleziono jeszcze żadnego lekarstwa.'

Chory człowiek chodzi smutny
Jego los jest zbyt okrutny
Na szczęśliwe w pełni życie
No i w kącie płacze skrycie
Siedzi, stęka i żałuje
Życiem swoim się przejmuje
I narzeka i marudzi
Jak on to się nie natrudzi
'Nie chce mi się dalej męczyć
wolę życie swe zakończyć
ono jest mym utrapieniem,
które wiąże się z cierpieniem
choroba nadal nie ustępuje
żywot cały mi rujnuje
nie chcę w takim stanie trwać
chyba się położę spać.'
Nagle piękny sen się zjawił,
który myślenie jego naprawił
Pokazał ludzi szczęśliwych, wesołych
Przez życie również bardzo zranionych
Pomimo bólu i pewnych niechęci
Patrzą na los swój uśmiechnięci
To bardzo zdziwiło naszego bohatera
Jest nadzieja, że w końcu się pozbiera
I mimo wszystkiego co go w życiu spotkało
Będzie mu się nadal żyć chciało,
bo życie to wędrówka z naszymi problemami,
z którymi zazwyczaj radzimy sobie sami
Za każdą złą chwilę, którą los nam daje
Nikt nie może pokazać, że się poddaje
Najlepsze dopiero to co będzie,
bo kiedyś i tak piękny dzień nadejdzie
Będziemy szczęśliwi, to wymarzony czas
Przysięgam Tobie, że zdarzy się tak nieraz

1 komentarz:

  1. Piękny wiersz <3 Przekaz płynący z niego skłania do refleksji.
    Pozdrawiam
    Może wspólna obserwacja?
    Jeśli tak, daj znać u mnie. Pozdrawiam ;)
    My blog

    OdpowiedzUsuń