Pamiętam jak nieraz zagubiona byłam
I w najmłodszych latach z mamą za rękę chodziłam
Nie rozumiałam niczego co mnie wokół otacza
Myślałam, że obecność ludzi tylko mnie przytłacza
Oni są dziwni - taką wizję miałam
Lecz w nie wszystko co mówiła mama, szczerze wierzyć chciałam
Fałszywy ktoś? Nie można tak powiedzieć raczej
Bo prawda jest taka, że każdego życie wygląda inaczej
Niektórzy mają ciężko - tak wtedy myślałam
I tym samym sposobem błędy innych usprawiedliwiałam
Więc gdy mówiła, że ludzie są źli i nieuczciwi
Nie miałam pojęcia o tym, iż mogą okazać się fałszywi
Że każdy każdemu kłody pod nogi rzuca
A życie? To życie, nic ich nie poucza
Robią z każdym co chcą, bo co im to szkodzi?
Żyją z dnia na dzień, co ich to obchodzi?
Lecz lata mijają, zmienia się tok myślenia
To kwestia gustu, no i nastawienia
Bagaż doświadczeń w życiu noszony
Bo każdy mądry człowiek jest już doświadczony
I gdy przypomnę sobie spacery razem z moją mamą
Przez co jej mądre słowa mi się przypominają
Nie mam żadnych wątpliwości, prawdziwe podam zdanie
Ludzie ranią bardziej, niż jest to powiedziane.
Piękny wiersz <3 Sama prawda.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
My blog