Życie zapytało: kochasz mnie?
Natomiast ja na to: oczywiście, że nie
Ogromne cierpienia ze sobą nosisz
Takie, które nie każdy znosi
Tyle bólu, trosk i przejmowań
Odmiennymi ludźmi multum rozczarowań
Tych, którzy ranią nas i noże w plecy wbijają
Nad tym jak sobie poradzimy się nie zastanawiają
Powiesz najbliżsi? Rodzina zawodzi
I jeszcze bardziej zdrowiu twojemu szkodzi
A przyjaciele? Choć masz ich tak wiele to i tak odejdą
I nie chcesz wpuszczać nikogo furtką do swoich problemów zamkniętą
Ale czy je masz? W sensie problemy?
Określić tego jednym zdaniem nie umiemy
Może sam jesteś powodem smutku dla wszystkich
A to co było kiedyś, w środku nadal cię niszczy
Początki są trudne lecz początkami żyjemy
I tak swój cenny czas marnujemy
Przeszłość już była i nigdy nie wróci
Choć w twoich myślach nadal cię smuci
Może lepiej bez ciebie by było?
Gdyby nagle całe życie się skończyło?
Zero niepowodzeń i zero niepewności
Nie musisz czekać aż do starości
Na kolejne cierpienia i niepowodzenia
Kończysz wszystko ze zwykłym do widzenia.
Pięknie napisane ^^ Najbardziej się zgadzam z tekstem o rodzinie :)
OdpowiedzUsuńPozdrawiam i dziękuję bardzo za odwiedziny ♥ wy-stardoll.blogspot.com
Hej, fantastyczny post! Naprawdę mi się spodobał :)
OdpowiedzUsuńZapraszam do mnie, może wspólna obserwacja? :)
veronicalucy.blogspot.com
Bardzo fajny tekst, daje do myślenia :)
OdpowiedzUsuńMÓJ BLOG
Fajny tekst,idealnie opisuje rzeczywistość ☺
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Lili
Ciekawy wpis, sądzę, że można w nim zobaczyć jakieś odzwierciedlenie codziennego życia :). Pozdrawiam! /Klaudia
OdpowiedzUsuńNASZ BLOG
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńŚwietny wiersz. :)
OdpowiedzUsuńhttp://justdaaria.blogspot.com/